150-ta rocznica Powstania Styczniowego

Po niewypełnieniu obietnic złożonych przez cara Aleksandra II narodowi polskiemu w kwestii otrzymania większej automomii, już tylko kwestią czasu był wybuch zbrojnego oporu wobec rosyjskich zaborców. Postawa monarchy dała argument zwolennikom ruchu zbrojnego a zwolenników umiarkowanego działanie na rzecz odzyskania niepodległości pozbyła wszelkich złudzeń, że można tą niepodległość odzyskać poprzez pracę organiczną.
22 stycznia 1863r dochodzi do wybuchu Powstania Styczniowego. Zasięgiem obejmuje ono teren  Królestwa Polskiego oraz ziemie zabrane – Litwę, Białoruś i część Ukrainy. Niestety wobec przeważającej siły zbrojnej zaborcy rosyjskiego powstanie upada. Wobec osób zaangażowanych w zryw zbrojny Rosjanie są bezlitośni.Nastepuje wykonywanie wyroków śmierci, konfiskata majątków szlacheckich, zsyłki na Sybir. Powieszony zostaje wraz z wieloma innymi działaczami przywódca powstania Romuald Traugutt, którego miejsce pochówku do dzisiaj jest nieznane. W czasie powstania po stronie swojego narodu opowiadają się duchowni katoliccy, którzy płacą za swoją postawę życiem lub zsyłkami na Syberię. Jednym z Nich jest Święty Zygmunt Szczęsny Feliński, arcybiskup, metropolita warszawski, syn pierwszej Polki zesłanej na Sybir Ewy Felińskiej. Choć wcześniej mianowany przez samego cara na zajmowane przez siebie stanowiska do końca pozostaje wierny swojej ojczyźnie i narodowi. Kilka miesięcy przed wybuchem powstania wypowiada On tak zacne słowa:
„Polakiem jestem, Polakiem umrzeć pragnę, bo tego chce Boskie i ludzkie prawo ... uważam nasz język, naszą historię, nasze obyczaje narodowe za drogocenną spuściznę po przodkach, którą następnym pokoleniom święcie przekazać powinniśmy, wzbogaciwszy skarbnicę narodową własną pracą". Ufam iż Opatrzność Boska nie opuści tych, co Jej się opiece oddając, gotowi są na wszelkie ofiary, ilekroć te dla świętej sprawy są potrzebne"  Przeciwstawia się On carowi w jego działaniach wobec Polaków, za co zostaje zesłany na lat dwadzieścia.

• « poprz.
• nast. »